Lieve Loek,

Een leven nog zo klein en pril,
Een leven nog zonder eigen wil.

Nog veilig geborgen in moeders schoot,
Vond jij in rust een stille dood.

Negen maanden had je bijna volbracht,
Maar we hebben tevergeefs gewacht.

Op een dag een controle bij de verloskundige, zomaar een keer,
Ze zeiden: Het kindje zijn of haar hartje klopt niet meer.

Op 6 oktober 2007 ben jij geboren in het ziekenhuis,
En de afgelopen dagen lag je heerlijk bij ons thuis.

Je bent zo mooi, zo zacht, zo fijn,
Heel even mochten wij maar bij elkaar zijn.

Zo klein, zo kwetsbaar, zo van ons beiden,
Hoe is dit mogelijk? Dat is wat we tegen elkaar zeiden.

Wij hadden alles klaar voor je voor een mooi leven,
Helaas kunnen wij je dit nu niet geven.

Vandaag nemen wij afscheid van ons mooie kind, ja dat doet veel pijn,
Maar hij zal voor altijd bij ons zijn.

Hoeveel we van je houden zul je nooit weten,
Lieve Loek, we zullen je nooit vergeten.

Mama en papa

Zoetermeer, 11 oktober 2007

Meer over Loek...